ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਮ ਬੁਲਬੁਲਾ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਛੇ ਹਿਸਿਆਂ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਭਾਗ

ਕੋਈ ਵੀ ਆਤਮਾ ਇਕ ਬੁਲਬੁਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਚੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬੁਲਬੁਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੌਤਿਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਢੁਕਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵਨ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਨ, ਸਰੀਰ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਯੋਗਤਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਬਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਟਕਰਾਅ, ਪਿਆਰ, ਲਗਾਵ, ਸਹਿਯੋਗ, ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲਈ, ਕਰਮ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਉਲਝਣਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।

ਭਾਵੇਂ ਬੁੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬੁੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਨਾਦਿ ਕਾਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁਲਬੁਲਾ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੋਰ ਅਗਿਆਨੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਜਾਂ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਬੁਧ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੁਆਰਾ ਸਰਵਉੱਚ, ਅਤਿਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੇਠ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਏਕ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਾਵ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧੇਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗ੍ਰਹਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਕ‌ਿਆਮੁਨੀ ਬੁੱਧ ਦਾ ਜਨਮ ਇੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰਖੇਲਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ 500 ਰਖੇਲਾਂ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਪਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ 500 ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ 2,000 ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਗਿਣਤੀ ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਘਰ ਜਾਂ ਉਨਾਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ 2,000 ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧ ਕੋਲ 2,000 ਭਿਕਸ਼ੂ ਸਨ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ 2,000 ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਣਨਾ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਜਾਂ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੰਖਿਆ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬੁੱਧ ਦੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੁੱਧ ਨੂੰ 500 ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਜਾਂ ਰਖੇਲਾਂ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਉਸ-ਸਮੇ-ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਹੁਲ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਪਰ ਇਹ ਬਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਲ, ਚਾਲਾਂ, ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਰਤਾਵਿਆਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬੁੱਧ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਬੁੱਧ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬਚਾਵੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ, ਆਦਿ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਜਦੋਂ ਬੁੱਧ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬੁੱਧ ਇਸ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਅਪਮਾਨ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਨੌਕਰਾਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਦੀ ਬਜਾਏ, ਨੇੜਲੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਣ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਹੈਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਇੰਨੇ ਹੰਕਾਰੀ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਜਾਂ ਉੱਚੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ," ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਜਾ ਕੇ ਪੂਰੇ ਕਬੀਲੇ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਰਹਿਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋਂ।

ਹੁਣ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੁੱਧ ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਟਕਰਾਅ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਰੋਕਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ ਜੋ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਾਲਮ ਭਵਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਗੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਬੇਰਹਿਮ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਦੇਖਿਆ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਸੀ। ਉਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਦਾ ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦਿਓ," ਭਾਵ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੌਤ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਕਰਮ ਦੇ ਬੋਝ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਸਰਾਪਿਤ ਕਿਸਮਤ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਕੈਦ ਵਾਂਗ ਹੈ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਇਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਕਰਮ ਹੇਠ, ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਕਿਆਮੁਨੀ ਬੁੱਧ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਬੀਲੇ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਤਲ ਕਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕੇ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਚੁੱਪ ਰੱਖਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੇਰੇ ਦਿਆਲੂ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਹੁੰਦੇ ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਉਸਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਰਾ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਹੋਰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਵਾਰ ਸੋਚੋ।" ਇੱਕ ਕਹਾਵਤ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ - ਕਿਤੇ ਵੀ ਬੇਤਰਤੀਬ ਨਾ ਮਾਰੋ।

ਹੁਣ, ਸਾਡੇ ਵਰਗੀ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣਾਉਣਾ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਹੋਣਗੇ। ਇਸੇ ਲਈ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ, ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ - ਹਰ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ। ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ। ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਅਜੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ । ਪਰ ਹੁਣ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਦੇਖਣਾ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣਾ ਪੈਂਦਾ ਅਤੇ ਸੜਕ 'ਤੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਰਨਾ ਪੈਂਦਾ, ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਬਸ ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਕਢਦੀ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ। ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਸ਼ੇ-ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਨਾਲ ਵੀ।

Photo Caption: “ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕੈਲੀਗ੍ਰਾਫੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ?”

ਫੋਟੋ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ